اولین مراقبت

رفتم بهداشت برای مراقبت بعد از زایمان.فقط پرسید کی زایمان کردی.چطوری زایمان کردی.بچه چند کیلو بود.دور سرش چند بود.فشارمم گرفت.اینارو تو پروندم یادداشت کرد!این چطور مراقبتیه نمیدونم.

گفت بچه رو قد و وزن کردی.گفتم نه.گفت پونزده روزه باید مراقبت شه.

اون روز دیر بود دکتر رفته بود.فرداش با مامانم رفتیم.هیجده روزه بود.خدا رو شکر همش خواب بود.

وزنش شده بود چهار کیلو و صد و پنجاه.یعنی یک کیلو اضافه کرده بود.ولی صد و پنجاه گرم به خاطر لباساش کم کرد.

قدشم شده بود پنجاه و پنج.قدش پنج سانت بلند شده.

بردم دکترم دیدش گفت همه چی خوبه.

پرسید چطور شیر میخوره.گفتم با شیشه.گفت اصلا نباید بهش شیشه بدی.با قاشق بده.روز قبلم که برای نفخش بردیمش بیمارستان رفتم مشاوره شیر مادر.گفت با شیشه نده.یا با قاشق یا با سرنگ.دو سه روز این کارو بکن تا شیشه رو ترک کنه.

هر کی بهم میرسید همینو میگفت.همه میگفتن خودت تنبلی که با شیشه میدی.هرچی میگفتم خیلی تلاش میکینم با شیشه نخوره ولی فایده نداره باور نمیکردن.میگفتن بذار گشنه بمونه تا سینه رو بگیره.حتی تو بهداشت و مشاوره هم همینو گفتن.

اون روز که بردمش بهداشت از صبش با قاشق و سرنگ بهش شیر دادیم.ولی باز حاضر نبود سینمو بگیره.خیلی گشنه بود گریه میکرد.نصف شیری که میریختم تو دهنشو میداد بیرون.خوابشم میومد.

خوابش میبرد از گشنگی بیدار میشد.گریه میکرد.اونطوری خوب شیر نمیخورد.تا رفتیم بهداشتو برگشتیم خواب بود.

هر کاری میکردیم بدتر میشد.دیگه حاضر نبود اونطوری شیر بخوره.از هفت و نیم صبح تا دو و نیم بعد از ظهر من و مامانم هر کاری کردیم نتیجه نداد.همسری سر کار بود وگرنه اصلا نمیذاشت گشنه بمونه.

خیلی دلم براش میسوخت.خوابش میبرد با گریه بیدار میشد شیرم نمیخورد.هرچی میریختم تو دهنش میداد بیرون.بعد ماتش میبرد و میخوابید.دیگه طاقت نداشتم همش میگفتم مامان چی کار کنم.مامان گفت فایده نداره با شیشه بده.

اینقد گشنه و خسته بود که شیشه رو گذاشتم دهنش اولش نخورد.همش به سقف نگاه میکرد.کم کم شروع کرد خوردو زود خوابش برد.طفلی هلاک بود.بیچاره تا آخر شب همش خواب بود.بیشتر تو خواب شیر میخورد.نای بیدار موندن نداشت.

مامان گفت چطور میشه  دو سه روز اینطوری ادامه داد.بچه هلاک میشه.

همسری که برگشت همه رو براش تعریف کردم.با آرامش تا آخرشو گوش داد بعد گفت بار آخری باشه این کارو باهاش میکنی!!بذار شیرخشکی شه ولی بهش گشنگی نده.

خودمم اون چند ساعتو به زور دوام آوردم. گفتم بذار با شیشه بخوره.همینکه شیر خودمو میخوره کافیه.چطوریش مهم نیست.

آخر شب به مامانم گفتم دیگه خیالم راحته.تلاشمو کردم دیدم فایده نداره.مامان و همسری کلی بهم خندیدن.مامانم گفت منم همین احساسو دارم.

مگه اینکه خدا یه لطفی در حقمون بکنه و این بچه به سینم برگرده.وگرنه این دو سالو باید با شیشه سر کنه.از چند وقت دیگم کلا باید شیرخشک بخوره.اینطوری شیرم دو سال دوام نمیاره.